Jeden z ważniejszych dekretów reformacyjnych Soboru Trydenckiego dotyczył kanonicznych parafii w poszczególnych diecezjach. Ojcowie soborowi w powziętej uchwale byli bardzo rygorystyczni i nakazali przeprowadzanie wizytacji raz w roku, a w większych diecezjach co dwa lata. W praktyce realizacja tego postanowienia była po prostu niemożliwa do wykonania. Stąd zasadniczo przeprowadzano wizytacje przed odbyciem synodu diecezjalnego. Obowiązek wizytowania spoczywał na biskupach. Mogli oni do tej posługi delegować archidiakonów. W ten sposób nastąpiła odnowa tej kapitulnej godności, a prałaci-archidiakoni mieli odznaczać się pobożnością, sprawiedliwością, pracowitością i wolnością od korupcji. Celem wizytacji było utwierdzenie wiernych w wierze katolickiej oraz zwalczanie innowierstwa w poszczególnych parafiach. Należy pamiętać, że na Śląsku już kilka pokoleń było związanych z wyznaniami protestanckimi i doprowadzenie do konwersji nie było sprawa łatwą. Podczas wizytacji na rządcach parafii spoczywało utrzymanie wizytatora i jego świty, natomiast nie było innych obciążeń dodatkowych.


